МЕДИУМСКА ПИСМЕНОСТ

  Лекција за медиумска писменост: “ Кога паркингот станува пречка за човекови права”   Цел на лекцијата: Да се развие критичко размислување кај учениците/граѓаните. Да се разбере улогата на медиумите во заштита на човекови права. Да се научи како да се препознае неправда и како да се известува одговорно и етички.   Вовед: Вистинита приказна Во едно јавно претпријатие, секојдневно се случува нешто што за некои изгледа “обично”, но за едно лице - работник со телесна попреченост - тоа претставува пораз и попречување на основните права. Директорот на претпријатието често паркира во преминот наменет за возила на итна медицинска помош и пожарна служба. Токму низ тој премин мора да влезе и работникот со инвалидитет . Денес повторно не може да помине. Ако се случи пожар или некој колабира - и тие возила нема да можат да пристапат затоа што преминот е блокиран. .   Правен и етички контекст Македонија е потписник на Конвенцијата за правата на лицат...

  "Подрум што зборува"  - приказна за заборавеното срце на едно училиште Нема ништо потивко од прашнав простор полн со стари предмети. Таа немост  зборува моли за помош. Во срцето на едно  гласно и живо училиште, под училниците, постои простор кој одамна престанал да биде само "подрум". Со големина речиси колку целото приземје, некогаш бил место каде се складирало овошје и зеленчук - производи од блиското пазарче, со кои училиштето заработувало доволно за да се одржува: поправка на мебел, варосување, чисти тоалети, завеси. Тоа било време кога  заедницата знаела како да се грижи, како да вложува, како да одржува . Подрумот некогаш бил корисен. Корисен и скромен. Како добар пријател кој не зборува многу, но кога треба, е таму. Но времето минува. Ѕидовите се распаѓаат. Се собираат остатоци од столчиња, арматури, искршени стакла, картонски кутии кои некогаш чувале нешто вредно, а сега чуваат само прашина. Најтажно од се старите слики, часовници и поранешни учили...

  Приказна: Кабинетот што заборави дека бил дел од училиште Во едно училиште со долги ходници и уште подолга меморија, постоеше една просторија што дишеше историја. Половина век, таму се слушаше музика - звук на пијано, пеење во хор и шепот на ноти по ѕидовите. Подоцна, просторијата доби нов глас - гласот на технологијата. Стана компјутерски кабинет, полн со ѕвонења на тастатури и детски "аха!" кога нешто ќе разберат. Но, со текот на времето, кабинетот замолкна. Компјутерите исчезнаа - "позајмени" за некое тестирање и никогаш не враќани. Учителката Петра, која со години таму одржуваше воннаставни активности, остана со празни раце и уште попразен одговор: "Нема услови. Кабинетот сега е депонија." И навистина - таму каде што некогаш одекнуваше знаење, сега царуваа мувла, лебарки, влажни ѕидови и искршени клупи и столчиња. Просторијата не личеше на училиште, туку на подземна комора на заборавот. Но Петра не се откажа. Замоли да го исчисти. Да го врати живот...

  Приказна: Хартијата што не мирисаше на вистина Во едно училиште скриено помеѓу планини и ветрови, каде што ѕвонењето беше поритмично од часовник, работеше учителката Петра. Со тивок глас, но гласно срце, таа подучуваше генерации деца да мислат, да чувствуваат и да прашуваат. Две години по ред, ученикот Боро секојдневно ја поздравуваше со насмевка и цртеж. Но токму кога Петра реши да се одмори - за првпат по долго време - во сандачето дома ја дочека чудна пратка. Бело плико. Без потпис. Без печат. Без трага од пошта. Само нејзината адреса и нејзиниот телефон. А внатре - документи. Според тие листови, против неа веќе се водела дисциплинска постапка. Била обвинета. Веќе заседавала комисија. Сè било испланирано додека таа мирно ги броела деновите до враќање на работа. Никој не ја известил. Никој не ѝ дал можност за збор. Сè било веќе решено. "Дали може документ да лаже?" - се праша Петра. Одговорот стигна брзо -  да . Кога документот се користи не како доказ, туку како ал...